Prologue

TYLKO TO TŁUMACZĘ!

-Justin?- mówię podniecona jak widzę mojego najlepszego przyjaciela, którego miałam, ponieważ byłam bardzo mała.

-Gabby?- Justin pyta w czystym szoku.

-Justin!- krzyczę i biegam z nim.

On mnie przytula, odrywa od ziemi i kręci mną.

-Co do cholery?! Kiedy dorośniesz?!- Justin pyta, stawiając mnie.

-Co się stało?- pytam go.

-Cóż, trochę urosłaś.- mówi, drapiąc się po głowię.

-To twoje zdanie, kumplu.- mówię łapiąc jego ramię.

Śmieje się i przytula mnie.

-Chodź, idziemy do środka. Moi rodzice czekają.- mówi.

Kiwam głową, a on pomaga mi z torbami.

Wchodzimy do środka.

-Wow, tu jest miło.- mówię.

-Wiem. Komfortowo.- mówi.- Mamo! Gab jest tutaj!

-Och! Spójrz na siebie!- Pattie mówi, wchodząc do pokoju z wyciągniętymi ramionami.

-Cześć Pattie!- mówię i przytulam ją.

-Wyglądasz tak pięknie!- mówi.

-Dziękuję.- daje jej mały uśmiech.

-Nie ma za co. Więc skoro mam więcej dzieci, jak wiadomo, musisz dzielić pokój z nim.- mówi i wskazuję na Justina.

Patrzę na niego, a on się uśmiecha.

-Dobrze. Chyba.- mówię krzyżując ręce na piersi i patrzę zdenerwowana.

Śmieją się.

-Samo ole Gabriella.- Pattie mówi.

-Tak.- Justin mówi i uśmiech się.

-Tak.- mówię spokojnie.- Więc, hmm, gdzie jest pokój?- pytam Justina zmieniając temat, trochę.

-Och, na górze, ostatnie drzwi na lewo.- mówi.

-Dziękuję.- mówię i łapie moje torby.

-Pozwól mi...

-Mam to. Dzięki Jay.- mówię i podnoszę moje bagaże przed pójściem na górę i rozpakowaniem moich rzeczy w jego pokoju.

Siedzę na łóżku i rozglądam się po dość czystym pokoju.

Wzdychając, biorę mój telefon i wybieram numer moich najlepszych przyjaciół.

-Halo?

-Hej Han.- mówię.

-O mój Boże! Gab! Jesteś w Kanadzie?!- pyta z podnieceniem.

-Tak. Jestem tu.- mówię wzdychając.

-Co jest?- pyta.

-Nie wiem. Ja po prostu nie wiem, czy będzie tak dobrze latem, jak myślałam, że będzie...- mówię.

-Dlaczego?- pyta.

-Bo czuję, że muszę ukrywać wszystko przed nimi.

-Wiesz, że możesz zaufać Justinowi. Coż... przynajmniej z tego co mi powiedziałaś wierzę, że jest to  możliwe.- mówi.

-Wiem, że mówiłam, że mogę, ale my oboje tak bardzo się zmieniliśmy. Nie wiem, czy mamy zamiar być tacy sami. Wszystko się zmieniło.- mówię i wzdycham ponownie.

-Gab, po prostu płyń z prądem. Jeśli zachowasz to od nich, w porządku, ale jeśli powiesz im, to jestem pewna, że nie będą sądzić cię za twoje problemy. Wszyscy wiemy, że miałaś burzliwą przeszłość... Wszyscy wiemy, że to było bardzo trudne po wyjeździe Justina.- mówi.

-Tak, chyba masz rację.- mówię.

-Fajnie dziewczyno. Porozmawiam z tobą później, dobrze? Mam randkę z Kylem za dwadzieścia minut i muszę skończyć makijaż.- mówi.

Śmieję się.

- Powodzenia.

-Dziękuję kochanie.- ona mówi i odkłada słuchawkę.

Też to robię i upuszczam mój telefon na łóżko.

Justin wszedł do pokoju.

-Hejj.- mówi i uśmiech się.

-Hej Jay.- mówię i wzdycham.

-Co jest?- pyta.

-Co masz na myśli?- odpowiadam.

-Gabs, znam cię od kiedy miałaś cztery lata. Wiem kiedy jesteś zdenerwowana, czy coś.- mówi i dalej ma mały uśmiech.

-To nic... Naprawdę.- mówię mu.

Muszę być naprawdę dobra w kłamaniu. I to mnie zabija. Ale ja nie chcę, żeby wiedział mój najciemniejszy sekret. Nie chcę, żeby ktokolwiek wiedział o mojej ciemniej stronie. Jeśli dowiedzą się umieszczą mnie w szpitalu psychiatrycznym. Ja po prostu muszę dowiedzieć się jak sobie radzić i ukrywać.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Hej :) Oto prolog.
Mam nadzieję, że się podoba i nie ma żadnego błędu, jeśli coś jest nie tak piszcie.
Więc... dlaczego to tłumaczę? Na początku tłumaczyłam, to sama dla siebie, ale stwierdziłam, że nie ma sensu, więc postanowiłam, że podzielę się z wami tym niesamowitym opowiadaniem.
Jeśli chcecie być poinformowani o rozdziałach napiszcie nazwę twiitter'a, lub ask'a w komentarzu.
Zajrzyjcie do strony Bohaterowie .